“અમે જીવ્યા”

અમે જીવ્યા

(રાગઃ હ્રદયના શુધ્ધ પ્રેમીને નિગમના જ્ઞાન ઓછા છે…)

 

કહું કે ના કહું એવા વિચારોમાં અમે જીવ્યા;

જતી વણજાર લાંબીની કતારોમાં અમે જીવ્યા.

 

ગરીબોની ત્વચા ખેંચી મઢેલા ઢોલ પીટીને;

અજબ માહોલ સર્જીને ચમારોમાં અમે જીવ્યા.

 

ચડીને વ્યાસપીઠો પર ગજવતાતા સભા મોટી;

જણાતાતા જનો જ્ઞાની ગમારોમાં અમે જીવ્યા.

 

તા કરવા કશા કામો છતાં પણ રાખતા નામો;

સદા અટવાયેલા એવા તુમારોમાં અમે જીવ્યા.

 

કદી તો લાંચ રૂસવદિયા કદી તો ભ્રષ્ટ લોકોમાં;

કદી તો મોંઘવારીના બજારોમાં અમે જીવ્યા.

 

કદી વિસ્ફોટની વચ્ચે કદી ધરણી ઘણી ધ્રુજી;

કદી ઇન્સાનિયત કેરા હત્યારોમાં અમે જીવ્યા.

 

હતાં ઊભા ધરાતલ પર વિહરતા વ્યોમ માનીને;

ચમકતાં આગિયા માની સિતારોમાં અમે જીવ્યા.

 

લખાયું જે છપાયું તે છપાયું તે વંચાયું;

ધુફારીતો સદા માટે કટારોમાં અમે જીવ્યા.

 

૨૯/૦૩/૨૦૦૧

“બાદબાકી”

બાદબાકી

 

કદી પાછા ફરી જિંદગીને જોઇ તાકી છે;

બહુ ઓછા છે સરવાળા વધારે બાદબાકી છે.

 

પ્રણયનો રંગ પાકો હોય છે એવું બધા કહે છે;

જમાનાના બધા ફિલસુફ એવી પણ નોંધ ટાંકી છે.

 

કશું પણ કામ કરવાની બધાની રીત ના સરખી;

અગર રાજા કે વાજા વાંદરાની રીત વાંકી છે.

 

કદી પીનારને પુછો શરાબી તું થયો સાથી?

મને ડૂબાડનારી મયકદા કેરી શાકી છે.

 

જગતમાં એક દીઠું ફૂલ જેને લાખ વંદન હો;

સ્વયં કંતાઇને જેણેધુફારીલાજ ઢાંકી છે.

 

૩૧/૧૨/૨૦૦૧