“ઓળખ”

ઓળખ

 

ઉત્સવો આવે અને ઉજવાય છે;

મનપટલ પર યાદ બસ સચવાય છે.

 

મન કદી ના કોઇપણ બાંધી શકે;

ના જતો કહેશો તહીં અટવાય છે.

 

આયખું ખૂટી રહ્યું જાણ્યા છતાં;

વર્ષગાંઠે માનવી હરખાય છે.

 

ના ભરાતો પેટનો ખાડો કદી;

ત્યાં બધું ભરખી જનારી લ્હાય છે.

 

ચાંદલો કરવા ચહે લક્ષ્મી કદી;

ટાણે મુખવદન ધોવાય છે.

 

બડે બડે છે કસમય જે માનવી;

તે ખરૂં ટાણું મળે શરમાય છે.

 

વાપરો પૂજા મહીં કે કેશમાં;

વૃક્ષપરના ફૂલ પણ કરમાય છે.

 

નામ હો પ્રભુલાલ તેથી શું થયું?

ધુફારીનામથી ઓળખાય છે.

 

૧૩/૦૭/૧૯૯૮

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: