“કાચો હીરો”(૨)

“કાચો હીરો”(૨)   
(ગતાંકથી ચાલુ)

  અમે રામપરમાં  રહેતા હતાં અને પપ્પા મુંબઇમાં ભાતબજારમાં એક દેશી પેઢીમાં મહેતાજીનું કામ કરતા હતાં.વખત જતાં થોડી ઘણી ઓળખાણ અને જ્યાં કામ કરતા હતાં એ શેઠ વિરચંદ વિશનજી ના પીઠબળથી હોલસેલના વેપારમાં જુકાવ્યુ અને હોલસેલનો વેપાર ફળ્યો.જુહુસ્કીમમાં નવા બંધાતા કોમ્પ્લેક્ષમાં એક ફ્લેટ ઓનરશિપમાં લીધો અને ત્યાર બાદ અમે પણ મુંબઇ રહેવા આવી ગયા.મને અને વિભાને એક સારી સ્કૂલમાં એડમિશન મળી ગયું.અમે પહેલા માળે રહેતા હતા,તો અમારા ફ્લેટ ના બરાબર ઉપર બીજા માળે ભાગચંદભાઇ રહેવા આવ્યા હતાં.તેમનો એક નાનો જનરલ સ્ટોર હતો. કહેવત છે કે,ઘણી જગાઓ માણસના તકદીર બદલી નાખે છે.કંઇક એવું જ એમના સાથે પણ થયું.એ જુહુસ્કીમના ફ્લેટે એમના નશીબ આડેનું પાદડું હટાવી દીધું.વખત જ્તાં તેમના એ નાના જનરલ સ્ટોરમાંથી બે મોટા ડિપાર્ટમેન્ટલ સ્ટોરના માલિક થયા.ભાગચંદભાઇની દિકરી છાયા હું અને વિભા એક જ સ્કૂલમાં જતાં,સાથે જ બેસી હોમવર્ક કરતાં અને સાથે જ રમતાં સાથે જ મોટા થયા.
      નાની ઢીંગલી જેવી છાયા જ્યારે કિશોરી થઇ ત્યારે એક વિશિષ્ટ લાક્ષણિકતા ઉભરી.બદામ જેવા આકારનો તેનો ચહેરો,ગાલમાં ઊંડા ખંજન,વાંકડિયા વાળની લહેરતી લટો અને તેમાં વિષેશ તેની ભૂરી માદક આંખો સાથે સદાય હસતો મોહક ચહેરો જોઇને કોઇ પણ તેના તરફ આકર્શિત થાય.
     કોલેજમાં છાયા એફ.વાયમાં આવી ત્યારે વિભા એસ.વાય માં હતી અને હું ટી.વાયમાં હતો 
કોલેજમાં મારા મિત્ર વર્તુળમાં મારી ઓળખાણ યશવંત સાથે થઇ.અમે અવારનવાર ફોન પર મળતાં.એક દિવસ એકાએક મિત્રોએ એરેન્જ કરેલ ગોવા ટ્રિપમાં હું આવીશ કે કેમ એ પુછવા તેણે ફોનપર મારો સંપર્ક કરવાની ટ્રાય કરેલી પણ હું મળ્યો નહી એટલે એ પુછવા એ મારે ઘેર આવ્યો અને નીચેથી જ બુમ પાડી ત્યારે એ બુમ સાંભળી બાલ્કનીમાં આવેલી છાયાને તેણે પહેલી વખત જોઇ.
“સાલા નીચેથી શું બુમાબુમ કરેછે ઉપર આવ”મેં બાલ્કનીમાં આવી કહ્યું
“બહુ જલ્દીમાં છું તું નીચે આવ”
“હા..બોલ?”મેં નીચે આવી કહ્યું
“સ્કુટર પર બેસ”
“પણ…..?”
“તું બેસતો ખરો”
      અમે કંપાઉન્ડની બહાર નીકળી થોડે દૂર ગયા ત્યારે યશવંતે સ્કુટર ઊભુ રાખ્યું એટલે સ્કુટર પરથી નીચે ઉતરી તેની સામે ઊભા રહી મેં પુછ્યું
“હા…બોલ”
“સેકન્ડ ફ્લોર પર પેલી કોણ છે?”
“ઇડિયટ આ પુછવા જ તું મને અહી સુધી લાવ્યો?”
“મજાક નહીમ કર પુછુ છું એનો જવાબ આપને”યશવંતના અવાજમાં અધિરાઇ દેખાઇ
“છાયા…કેમ?”
“આ પહેલાં કદી નજરે નથી પડી,નવા રહેવા આવ્યા છે?”
“ના…રે એતો વર્ષોથી અહી રહે છે જ્યારથી અમે રહીએ છીએ”
“પણ યાર તારા ઘેર તો ઘણી વાર આવ્યો છું,આ પહેલાં જોઇ નથી”
“બહુ બહાર નથી નિકળતી,પણ તું તારી વાત કરને”
“મારી વાત્?.. ..હાય..! વાત ન પુછ”
“એ મીયા મજનું તને બહુ ઉતાવળ હતીને તેની વાત કરને” 
“એ…હા!આપણું સર્કલ બે દિવસ માટે ગોવા જાય છે,તું આવીશ કે?”
“ત્યાં રહીશું ક્યાં?”
“જેકબના ફાર્મહાઉસ પર,બોલ શું વિચાર છે? પપ્પા પાસેથી ગાડી માંગી લીધી છે એટલે આપણી મરજીથી જઇશું અને આપણી મરજીથી બધે જગાએ ફરીશું અને આપણી મરજીથી આવીશું”
“ઓ.કે. તો જઇએ”
“તને ઘેર મુકી દઉ”
“ના,તું તારે જા”
“સ્કુટર પર બેસ કહ્યુંને”
         એ ઘેર મુકવા આવ્યો ત્યારે છાયા તડકામાં ઊભી રહી વાળમાં કાંસકો ફેરવતી હતી,યશવંત તેણીની તરફ જોઇ મરક્યો અને જતો રહ્યો.આ પ્રસંગ બાદ યશવંતના મારા ઘર પર ચક્કર વધી ગયા,એ છાયાને જોવા મારા ઘેર આવવાને બદલે મને જ નીચેથી બુમ મારી બોલાવતો.એક દિવસ તે મને બોલાવવા આવ્યો ત્યારે હું મળ્યો નહીં એટલે તે ત્રણ વખત ચક્કર મારી ગયો.છેલ્લા ચક્કર વખતે પાછા જતાં યશવંતના સ્કુટરના સ્પેર વ્હીલ પર છાયાએ પીધેલું ખાલી નાળીયેર માર્યુ.તેણીના સામે મરકવાનો આ યશવંતને જવાબ હતો.નાળીયેરના પ્રહારથી એ જરા બેલેન્સ ચૂકી ગયો અને પડતાં માંડ માંડ બચ્યો.સાજે અમારી ફેવરેટ ઇરાની હોટલમાં અમે મળ્યા ત્યારે તેણે છાયાએ મારેલા લીલા નાળીયેરની વાત કરી એ સાંભળીને હું હસી હસીને લોટપોટ થઇ ગયો.
“સાલા મારો જીવ જાય છે અને તને મજાક સુઝે છે?”
“જો ભાઇ તું છાયાના પ્રેમમાં પડી ગયો છે.એમાં તારો વાંક નથી પણ તેણીનો સદા હસ્તો મોહક ચહેરો અને તેણીની માદક ભૂરી આંખોને જોઇને કોઇ પણ મોહમાં પડી જાય.સાચી વાત એ છે કે તેણી તદન સીધી સાદી છોકરી છે અને પોતાના ચહેરા અને રૂપરંગ વીષે સંપૂર્ણ સભાન છે.તેણી એવી બાબતોમાં પડે એવી નથી.તું એમ પણ ન સમજતો કે એ તને રમાડી રહી છે.તેણિ કોઇને રમાડવામાં માનતી નથી.હું તો તેણીને બાલપણથી જ ઓળખું છું એટલે તેણી તારા પ્રેમમાં છે એ ભ્રમ તારા મગજમાંથી કાઢી નાખ ાને બધું ભૂલીજા. 
           યશવંત મારી વાત ધ્યાનથી વચ્ચે કોઇપણ સવાલ કર્યા વગર ચુપચાપ સાંભળતો  રહ્યો.
આ બાબત આગળ કશી વાત કરી નહી,ત્યાર બાદ એવ કદી મારા ઘેર પણ આવ્યો નહી તેથી હું સમજ્યો કે પ્રેમકહાણી પૂરી થઇ ગઇ.એક દિવસ મેં તેના ઘેર ફોન કર્યો તો સમાચાર મળ્યા કે યશવંત મદ્રાસ ચાલ્યો ગયૉ છે અને હવે તે ત્યાં જ રહેશે.(ક્રમશ)

(ગતાંકથી ચાલુ)

  અમે રામપરમાં  રહેતા હતાં અને પપ્પા મુંબઇમાં ભાતબજારમાં એક દેશી પેઢીમાં મહેતાજીનું કામ કરતા હતાં.વખત જતાં થોડી ઘણી ઓળખાણ અને જ્યાં કામ કરતા હતાં એ શેઠ વિરચંદ વિશનજી ના પીઠબળથી હોલસેલના વેપારમાં જુકાવ્યુ અને હોલસેલનો વેપાર ફળ્યો.જુહુસ્કીમમાં નવા બંધાતા કોમ્પ્લેક્ષમાં એક ફ્લેટ ઓનરશિપમાં લીધો અને ત્યાર બાદ અમે પણ મુંબઇ રહેવા આવી ગયા.મને અને વિભાને એક સારી સ્કૂલમાં એડમિશન મળી ગયું.અમે પહેલા માળે રહેતા હતા,તો અમારા ફ્લેટ ના બરાબર ઉપર બીજા માળે ભાગચંદભાઇ રહેવા આવ્યા હતાં.તેમનો એક નાનો જનરલ સ્ટોર હતો. કહેવત છે કે,ઘણી જગાઓ માણસના તકદીર બદલી નાખે છે.કંઇક એવું જ એમના સાથે પણ થયું.એ જુહુસ્કીમના ફ્લેટે એમના નશીબ આડેનું પાદડું હટાવી દીધું.વખત જ્તાં તેમના એ નાના જનરલ સ્ટોરમાંથી બે મોટા ડિપાર્ટમેન્ટલ સ્ટોરના માલિક થયા.ભાગચંદભાઇની દિકરી છાયા હું અને વિભા એક જ સ્કૂલમાં જતાં,સાથે જ બેસી હોમવર્ક કરતાં અને સાથે જ રમતાં સાથે જ મોટા થયા.
      નાની ઢીંગલી જેવી છાયા જ્યારે કિશોરી થઇ ત્યારે એક વિશિષ્ટ લાક્ષણિકતા ઉભરી.બદામ જેવા આકારનો તેનો ચહેરો,ગાલમાં ઊંડા ખંજન,વાંકડિયા વાળની લહેરતી લટો અને તેમાં વિષેશ તેની ભૂરી માદક આંખો સાથે સદાય હસતો મોહક ચહેરો જોઇને કોઇ પણ તેના તરફ આકર્શિત થાય.
     કોલેજમાં છાયા એફ.વાયમાં આવી ત્યારે વિભા એસ.વાય માં હતી અને હું ટી.વાયમાં હતો .કોલેજમાં મારા મિત્ર વર્તુળમાં મારી ઓળખાણ યશવંત સાથે થઇ.અમે અવારનવાર ફોન પર મળતાં.એક દિવસ એકાએક મિત્રોએ એરેન્જ કરેલ ગોવા ટ્રિપમાં હું આવીશ કે કેમ એ પુછવા તેણે ફોનપર મારો સંપર્ક કરવાની ટ્રાય કરેલી પણ હું મળ્યો નહી એટલે એ પુછવા એ મારે ઘેર આવ્યો અને નીચેથી જ બુમ પાડી ત્યારે એ બુમ સાંભળી બાલ્કનીમાં આવેલી છાયાને તેણે પહેલી વખત જોઇ.
“સાલા નીચેથી શું બુમાબુમ કરેછે ઉપર આવ”મેં બાલ્કનીમાં આવી કહ્યું
“બહુ જલ્દીમાં છું તું નીચે આવ”
“હા..બોલ?”મેં નીચે આવી કહ્યું
“સ્કુટર પર બેસ”
“પણ…..?”
“તું બેસતો ખરો”
      અમે કંપાઉન્ડની બહાર નીકળી થોડે દૂર ગયા ત્યારે યશવંતે સ્કુટર ઊભુ રાખ્યું એટલે સ્કુટર પરથી નીચે ઉતરી તેની સામે ઊભા રહી મેં પુછ્યું
“હા…બોલ”
“સેકન્ડ ફ્લોર પર પેલી કોણ છે?”
“ઇડિયટ આ પુછવા જ તું મને અહી સુધી લાવ્યો?”
“મજાક નહીમ કર પુછુ છું એનો જવાબ આપને”યશવંતના અવાજમાં અધિરાઇ દેખાઇ
“છાયા…કેમ?”
“આ પહેલાં કદી નજરે નથી પડી,નવા રહેવા આવ્યા છે?”
“ના…રે એતો વર્ષોથી અહી રહે છે જ્યારથી અમે રહીએ છીએ”
“પણ યાર તારા ઘેર તો ઘણી વાર આવ્યો છું,આ પહેલાં જોઇ નથી”
“બહુ બહાર નથી નિકળતી,પણ તું તારી વાત કરને”
“મારી વાત્?.. ..હાય..! વાત ન પુછ”
“એ મીયા મજનું તને બહુ ઉતાવળ હતીને તેની વાત કરને” 
“એ…હા!આપણું સર્કલ બે દિવસ માટે ગોવા જાય છે,તું આવીશ કે?”
“ત્યાં રહીશું ક્યાં?”
“જેકબના ફાર્મહાઉસ પર,બોલ શું વિચાર છે? પપ્પા પાસેથી ગાડી માંગી લીધી છે એટલે આપણી મરજીથી જઇશું અને આપણી મરજીથી બધે જગાએ ફરીશું અને આપણી મરજીથી આવીશું”
“ઓ.કે. તો જઇએ”
“તને ઘેર મુકી દઉ”
“ના,તું તારે જા”
“સ્કુટર પર બેસ કહ્યુંને”
         એ ઘેર મુકવા આવ્યો ત્યારે છાયા તડકામાં ઊભી રહી વાળમાં કાંસકો ફેરવતી હતી,યશવંત તેણીની તરફ જોઇ મરક્યો અને જતો રહ્યો.આ પ્રસંગ બાદ યશવંતના મારા ઘર પર ચક્કર વધી ગયા,એ છાયાને જોવા મારા ઘેર આવવાને બદલે મને જ નીચેથી બુમ મારી બોલાવતો.એક દિવસ તે મને બોલાવવા આવ્યો ત્યારે હું મળ્યો નહીં એટલે તે ત્રણ વખત ચક્કર મારી ગયો.છેલ્લા ચક્કર વખતે પાછા જતાં યશવંતના સ્કુટરના સ્પેર વ્હીલ પર છાયાએ પીધેલું ખાલી નાળીયેર માર્યુ.તેણીના સામે મરકવાનો આ યશવંતને જવાબ હતો. નાળીયેરના પ્રહારથી એ જરા બેલેન્સ ચૂકી ગયો અને પડતાં માંડ માંડ બચ્યો.સાજે અમારી ફેવરેટ ઇરાની હોટલમાં અમે મળ્યા ત્યારે તેણે છાયાએ મારેલા લીલા નાળીયેરની વાત કરી એ સાંભળીને હું હસી હસીને લોટપોટ થઇ ગયો.
“સાલા મારો જીવ જાય છે અને તને મજાક સુઝે છે?”
“જો ભાઇ તું છાયાના પ્રેમમાં પડી ગયો છે.એમાં તારો વાંક નથી પણ તેણીનો સદા હસ્તો મોહક ચહેરો અને તેણીની માદક ભૂરી આંખોને જોઇને કોઇ પણ મોહમાં પડી જાય.સાચી વાત એ છે કે તેણી તદન સીધી સાદી છોકરી છે અને પોતાના ચહેરા અને રૂપરંગ વીષે સંપૂર્ણ સભાન છે.તેણી એવી બાબતોમાં પડે એવી નથી.તું એમ પણ ન સમજતો કે એ તને રમાડી રહી છે.તેણિ કોઇને રમાડવામાં માનતી નથી. હું તો તેણીને બાલપણથી જ ઓળખું છું એટલે તેણી તારા પ્રેમમાં છે એ ભ્રમ તારા મગજમાંથી કાઢી નાખ ાને બધું ભૂલીજા. 
           યશવંત મારી વાત ધ્યાનથી વચ્ચે કોઇપણ સવાલ કર્યા વગર ચુપચાપ સાંભળતો  રહ્યો.
આ બાબત આગળ કશી વાત કરી નહી,ત્યાર બાદ એવ કદી મારા ઘેર પણ આવ્યો નહી તેથી હું સમજ્યો કે પ્રેમકહાણી પૂરી થઇ ગઇ.એક દિવસ મેં તેના ઘેર ફોન કર્યો તો સમાચાર મળ્યા કે યશવંત મદ્રાસ ચાલ્યો ગયૉ છે અને હવે તે ત્યાં જ રહેશે.(ક્રમશ)

One Response

  1. […] https://dhufari.wordpress.com/2008/11/19/%e0%aa%95%e0%aa%be%e0%aa%9a%e0%ab%8b-%e0%aa%b9%e0%ab%80%e0%a… This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink. ← કાચો હીરો-પ્રભુલાલ ટાટારીઆ “ધુફારી” LikeBe the first to like this post. […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: