“મન”

“મન”

મન કરોળિયો આશા તંતુ,લઇને માળો કરતો;
ભાવિના તાણાવાણામાં,અહીં તહીં જઇ ફરતો.
મૃગનયનીના હોઠ ગુલાબી,ખૂણે જઇ આટવાતો;
કાજળ કેરી ધાર કટારી,સમ દેખી ગાભરતો.
સુખના શાંત સરોવરિઆમાં,આનંદે એ તરતો;
દુઃખના ડુંગર કોઇ ઉપાડો,રડતો એ કરગરતો.
વાસ્તવિકતાના વંટોળે એ,માળો “પ્રભુ”વિખાયો;
ઊર્મિના આકાશેથી એ,ઓચિંતો પટકાયો.

૧૨/૦૬/૧૯૮૯   

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: